Θυμάρι

Θυμάρι Thymus vulgaris
Ιδιότητες - Χρήσεις Οι αντιβακτηριακές και αντισηπτικές ιδιότητες του θυμαριού είναι αποτελεσματικές για την οδοντική πλάκα, την ουλίτιδα και την τερηδόνα. Γιατρικό για τους ρευματισμούς. Καταπραΰνει τα φουσκώματα της κοιλιάς και διευκολύνει την εντερική λειτουργία. Βοηθάει και ενισχύει την πέψη και θεραπεύει την γαστρεντερίτιδα, τα κρυώματα της κοιλιάς και την διάρροια. Βοηθάει το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου -την γνωστή μας σπαστική κολίτιδα. Το βάμμα θυμαριού βοηθάει τις βαθιά εγκατεστημένες λοιμώξεις των πνευμόνων, την βρογχίτιδα, την λαρυγγίτιδα, την φαρυγγίτιδα, την αμυγδαλίτιδα, τον κοκκύτη και την καταρροή. Έγχυμα θυμαριού για την τόνωση του οργανισμού μας και για την εξάλειψη του άγχους της ψυχικής και σωματικής εξάντλησης της κατάθλιψης της απάθειας και της αϋπνίας.     Το θυμάρι χρησιμοποιείται για την τόνωση και βελτίωση της μνήμης «βοηθάει να αναβιώσει και να ενισχυθεί το σώμα και το μυαλό» έλεγε ο Culpeper. Ανακουφίζει από την επώδυνη εμμηνόρροια και κράμπες περιόδου. Τέλος τοποθετώντας κομπρέσες εμποτισμένες σε έγχυμα θυμαριού στο εξωτερικό (πάνω σε κλειστά βλέφαρα ) του πάσχοντος ματιού βοηθάει την θεραπεία της επιπεφυκίτιδας.	Γενικά Για την προέλευση της ονομασίας του φαίνεται να υπάρχουν πολλές απόψεις. Σύμφωνα με μια εκδοχή προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «θύω», που σημαίνει, μεταξύ άλλων, και «ευωδιάζω». Το θυμάρι είναι γνωστό ως το φυτό με τις περισσότερες θεραπευτικές ιδιότητες, αποτελεί όμως και ένα από τα πιο σημαντικά βότανα στις κουζίνες των σεφ. Οι κρητικοί από πολύ παλιά έτριβαν με θυμάρι τα ούλα τους για να θεραπεύσουν την ουλίτιδα, γεγονός που τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνεται από κλινικές μελέτες.
	Χημικό – Βιοχημικό περιεχόμενο Από την μελέτη προκύπτει πως το αιθέρια έλαια  του θυμαριού χαρακτηρίζεται από την κυρίαρχη παρουσία της θυμόλης, η οποία επικρατεί των άλλων με ποσοστά 63,3-78,0%. Η καρβακρόλη, ισομερές της θυμόλης προσδιορίστηκε με ποσοστά 2,2%. Οι ουσίες γ-τερπινένιο και π-κυμένιο κυμαίνονται μεταξύ 4,3-12,7% και 9,9-23,5% αντίστοιχα και θεωρούνται πρόδρομες ενώσεις της θυμόλης και καρβακρόλης. Τα ποσοστά τους θεωρούνται σχετικά μεγάλα.